Selectief omgaan met nieuwsvoorziening

Dat de publicaties die de afgelopen week in de media verschenen over twee jongerenprojecten naar Marokko op feitelijke onjuistheden berusten, vormt geen enkel beletsel voor de schrijver van dit ‘artikel’. Hij schildert die jongeren als criminelen af, ondanks de uizendingen van NOVA én Pauw en Witteman van afgelopen woensdag, waarin is gebleken dat het beslist geen criminelen zijn. Maar volgens hem wordt de waarheid geweld aangedaan. Het is een complot van deze actualiteitenprogramma’s én het Rotterdams Milieu Centrum. Jawel, het was de “bedoeling om Geert Wilders voor gek te zetten, (…) ú voor de gek te houden”, gilt de schrijver.

Oké, er is geld uitgetrokken voor een uitwisselingsproject. Dit soort reizen zijn echter niet zo uitzonderlijk, al jaren worden vanuit scholen en gemeenten uitwisselingsprogramma’s georganiseerd. En waarom kwam dit reisje ook alweer in het nieuws?

Er zou een jongen uit de gevangenis gehaald zijn om deel te kunnen nemen aan deze trip. Achteraf gezien blijkt dat hele verhaal niet te kloppen en is de jongen, die geen strafblad heeft, in afwachting van zijn proces. Volgens mij is het in Nederland echter nog steeds zo dat je onschuldig bent tot het tegendeel is bewezen. Dus over wat voor soort crimineel we het hier hebben, is me een raadsel

Wat de schrijver met zijn artikel vooral heeft aangetoond is dat hij zeer goed is in het selectief omgaan met nieuwsvoorziening, alhoewel ik het uitgespuugde stuk tekst geen artikel zou willen noemen, aangezien de auteur het nalaat om met feitelijke informatie op de proppen te komen. Nu is het geschrevene echter niets meer dan goedkope propaganda voor Wilders en Co. Maar is de schrijver nou zo van slag omdat er geld wordt uitgegeven aan uitwisselingsprojecten? Of is hij van slag dat er uitwisselingsprojecten zijn waar ook Marokaanse jongeren aan meedoen?

Mocht dat laatste het geval zijn, dan schiet hij zijn doel volledig voorbij. Verder dan wat uitgekauwde retoriek over linkse vriendjespolitiek en Marokaanse uitvreters komt de schrijver namelijk niet. Het feit dat de deelnemers van dit project al maanden bezig zijn met bijscholing, om straks voorlichting te kunnen geven op scholen en in buurthuizen, wordt voor het gemak ook maar even niet genoemd. Want stel je toch eens voor dat het beeld van de Marokaan die op een gejatte scooter oude vrouwtjes van hun laatste spaarcentjes berooft zomaar teniet zou worden gedaan door dezelfde Marokkaanse jongeren. Door de schrijver rifapen genoemd.

De conclusie die we eigenlijk wel uit zijn misselijkmakend betoog – en de reacties daarop – kunnen trekken is dat er nog genoeg debielen rondlopen die feiten door elkaar halen, elkaar willen overschreeuwen en allerhande voorbeelden aanhalen die dan ook echt helemaal niets met elkaar te maken hebben. Gevolg daarvan is dat de onverdraagzaamheid van autochtoon en allochtoon ten opzichte van elkaar alleen maar groter zullen worden.