Vrijheid en fatsoen -column-

Vechten voor vrijheid. Dat klinkt altijd zo mooi. Alsof we in een sprookjeswereld leven en die vrijheid ook daadwerkelijk zullen benutten. Nonsens natuurlijk, want kijk maar wat er gebeurd is met die vrijgevochten babyboomers. Twee kinderen, een hond, een vakantiehuisje en een vaste relatie waarin compromis het sleutelwoord is. En als er nou iets is wat haaks staat op vrijheid, is dat wel het compromis. Polderen in je persoonlijke levenssfeer omdat je zogenaamd een vrije geest bent. Laat me niet lachen. Ondertussen kijk je tegen een torenhoge hypotheek aan, moet je een manier vinden om je pensioengat op te vullen en is je leven ook nog eens gevuld met allerhande verplichtingen waarvan je het nut totaal niet inziet.

Natuurlijk zijn dat lullige details, daarin heb je echt helemaal gelijk, daarover moet je jezelf niet te druk maken, want gelukkig heb je nog altijd de vrijheid om te zeggen wat je wil. Of niet soms?

Die vrijheid gebruik je niet altijd uit goed fatsoen, zeg je? Dus als ik het goed begrijp mag je ook niet alles zeggen wat je wil, omdat je eventueel andere mensen daarmee kunt kwetsen. Maar hoe weet je nou wanneer iemand zich gekwetst voelt door bepaalde uitlatingen? En ben jij zelf niet degene die gekwetst wordt, omdat je door dat zogenaamde goede fatsoen gedwongen bent je kop te houden? \n\nOm het even cru te zeggen: we hebben dus wel alle vrijheid om te zeggen wat we willen. Maar mochten we de behoefte hebben om daar gebruik van te maken, dan lopen we het risico als een paria behandelt te worden. Kan iemand mij dan uitleggen waarom we als vrije westerse samenleving zo nodig overal in de wereld een democratie willen vestigen? Uit onze eigen praktijk blijkt al dat die vrijheid tot kiezen – DOEN en ZEGGEN – toch niet benut gaat worden.

We zijn simpelweg te dom en te gemakzuchtig en daarom niet in staat om met die zoveel geprezen vrijheid om te gaan.

De pil van Drion is verkrijgbaar bij de balie van deze site (red.)