Panda Dropmix? De fik erin!

Beste meneer of mevrouw Panda,
Probeer mij nou eens uit te leggen waar jullie het lef vandaan halen om Panda Drop ‘de échte lekkere zachte drop’ te noemen. Omdat ik evenals iedere dwaas met honger een makkelijk slachtoffer ben voor slechte verkoopslogans en schattig ogende animatie-pandabeertjes, betekent dit nog niet dat jullie ongestraft zo’n wanproduct als ‘Panda dropmix’ op de markt kunnen brengen.

Van mijn oma mag ik niet zeggen dat ik honger heb. Maar du moment dat ik jullie drop van de week kocht, ging ik daadwerkelijk van mijn stokje van de honger. Kent u dat? Zo’n oprecht hongergevoel, waarvan je ingewanden zich kneuzen tot je vast voedsel naar binnen hebt gewerkt? Het soort hongergevoel, waardoor je sneeuw op je oogvlies hebt, terwijl buiten de zon schijnt? Het soort hongergevoel, waarvan je duizelig wordt, ook al heb je de hele dag alleen maar apathisch op je luie reet gezeten?

Nou, door zo’n soort hongergevoel werd ik van de week overvallen. Tollend op mijn benen zwalkte ik met mijn laatste krachten de Plusmarkt binnen. Op zoek naar suiker in troostverpakking die me deed terugverlangen naar vroeger tijden toen ik een hele naschoolse middag kon uitkijken naar één enkel dropje uit de snoeppot, die mijn moeder op onbereikbare hoogte in de keuken bewaarde.

In de veronderstelling dat ik dit unieke stukje jeugdsentiment met jullie snoep voor een klein moment terug zou krijgen, liep ik met een trotse kindergrijns de plusmarkt uit, om er niet veel later achter te komen dat jullie voor eens en voor altijd een unieke jeugdherinnering om zeep hebben geholpen met één zakje ‘Panda DropMix Zacht Zoet 250 gr’.
Jullie dropmix lijkt namelijk voor geen millimeter op mijn zoete jeugdherinnering. Ik was op zoek naar traanopwekkende menthol en glazuurverpulverende zoetheid. En wat kreeg ik van jullie? Ondefinieerbare dropjes, met aan de binnenkant aangekoekte blanke yoghurt en chemische dropsmaakballetjes met een chocoladevulling.

Ik was in de veronderstelling dat jullie zogenaamd zachte dropjes de rest van de middag op mijn tong bleven liggen, om daar langzaam weg te smelten, zodat ik kon wegdromen bij unieke jeugdherinneringen. Ik zag mezelf alweer op mijn skelter zitten en rondjes racen over het autoluwe verkeersplein bij ons voor de deur… Heel even in de hoop dat veilige gevoel van destijds weer terug te krijgen.

Ja, dat gevoel, goddomme. Dat ik me nog kon vastklampen aan moeders jurk, als de grote jongens mij van mijn skelter wilden beroven. Eén lekker dropje was altijd genoeg om me mijn levensgrote angsten over zinloos geweld en eenzaamheid op een autoluw speelplein te doen vergeten. Na het eten van jullie wanproduct kwamen er om de een of andere reden echter heel andere herinneringen naar boven.

Herinnerde me opeens dat ik vroeger noodgedwongen zandtaartjes uit de zandbak moest vreten van het te dikke meisje buurmeisje. Er kwam een knallende ruzie met mijn vader langs, die net zo lang tegenover me bleef zitten tot ik mijn gebakken kippenlever naar binnen had gewerkt. Beschimmelde lunchpakketjes die ik een paar weken eerder stiekem in mijn laatje had verstopt en alsnog op de overblijf voor straf moest opeten.

Paprikachips als traktatie, omdat opeens de hele klas een spontane allergie voor paprikachips had opgelopen. Mokkagebakjes, omdat je dementerende oma steeds weer vergat dat je niet van mokka houdt. Sinterklaas, die je opeens een witte chocoletter geeft, terwijl je als een loopse teef al een half jaar smachtte naar een pure chocoletter. Daar doet jullie snoep me aan denken. Een onoverkomelijke teleurstelling, waardoor je smaakpupillen je smeken om uit hun lijden verlost te worden.

Het ergste van dit verhaal is nog dat ik vroeger ook altijd geleerd heb geen eten weg te gooien. Stond bij bijkans de doodstraf op. Met pijn en moeite zit ik daarom nu al twee avonden wodka met vreemde snoepjes erin te drinken. Shaken, not stirred, no thanks. De fik erin! Nog een paar dubbele glazen te gaan en ik kan in traumatherapie.

Met kokhalzende groet,

Target