Eerste hulp bij ongelukken

Vorige week heb ik een goede vriend naar het Leyenburg Ziekenhuis in Den Haag vervoerd. Spijker in zijn oog. Elke seconde een felle steek. Bloed. Au.
Normaal gesproken is een ziekenhuisbezoek een ritueel dat met oeverloos zoeken naar een parkeerplaats begint. Maar we hebben mazzel, mijn auto kan ik vlak voor de ingang kwijt. Snel naar binnen bij de EHBO, of SEH, zoals dat tegenwoordig heet en melden bij een vriendelijke mevrouw van de receptie. Zij mag bepalen hoe ernstig gewonden eraan toe zijn.

Helaas, nu al drie wachtende patiënten voor ons. Ook zakt meteen de moed in je schoenen, als je het Grote Kleurencodebord ziet. Ja echt, een kleurencodebord. Blauw: u wordt binnen vier uur geholpen, groen betekent minstens twee uur lijden en bij code oranje is de patiënt binnen tien minuten aan de beurt. Pas bij code rood wordt een brancard in stelling gebracht. Rood betekent dus in dit geval: meteen ‘doorrijden’. Ziekenhuislogica.
Gelukkig ontdekt de vriendelijke mevrouw na tien minuten het noodlijdende oog met spijker: “U mag naar de Oogafdeling. Gewoon route 71 volgen.”

Eenmaal bij de balie van de Oogafdeling, vraagt een medewerkster of we al stickers hebben. Pardon? Stickers? “Ja, heren, want we werken hier digitaal, dus u moet stickers laten drukken”, weet het blondje. Juist ja, digitaal, dus moeten we papieren stickers laten uitprinten. Logisch, nietwaar? Vooruit dan maar. Wandeling nummer zoveel. Even verderop mogen we de stickers laten maken en mag Spijkeroog zich laten inschrijven. Na vijf minuten, omgerekend driehonderd pijnscheuten in zijn bebloede oog, is hij de trotse eigenaar van 24 stickers, geprint op een A4-tje.

Terug bij de oogafdeling peutert het blondje bedachtzaam één sticker van het vel, en plakt die op de inschrijfkaart. Digitaal anno 2010. Op mijn vraag of de andere 23 stickers bedoeld zijn om het oog af te plakken, reageert ze luchtig. “U mag naar kamer 10”.

Maar eerst wachten in de gang. Na een half uur zitten, hebben we beiden een houten reet. Spijkeroog trekt het sowieso niet langer – best begrijpelijk – en we besluiten kamer 10 binnen te gaan. Van een witte jas wil ik weten wanneer we eindelijk geholpen worden. We zijn immers niet voor niets gekomen via de spoedeisende hulp. “Gewoon op uw beurt wachten, er zijn ook andere patiënten, die hadden een afspraak gemaakt”, blaft een geïrriteerde arts. Zonder afspraak geen spoedeisende hulp in dit ziekenhuis. Lijkenburg, in de Haagse volksmond.

Het duurde nog drie kwartier vooraleer Spijkeroog geholpen werd. Uiteindelijk bleek zijn verwonding mee te vallen: beschadiging aan het hoornvlies. Met behulp van een zalfje en dichtplakken van het oog, was de wond binnen twee dagen genezen. Toch wel handig, die digitale stickers.